Hreyfimyndin sýnir byggingareiginleika fiðrildaloka: hún notar miðlægan hringlaga skífu sem snýst í takt við lokastöngina til að opna eða loka vökvaflæðisrásinni.
Fiðrildalokar eru með einfalda uppbyggingu, þétta stærð, létta og stóra nafnþvermál, sem bjóða upp á sveigjanlegan og hraðan rekstur. Venjulegir fiðrildalokar veita skilvirka þéttingu við lágan-til-miðlungsþrýstingsskilyrði; á meðan þéttingarstöðugleiki þeirra og ending er örlítið lakari en í þremur öðrum algengum ventlagerðum, bjóða þeir upp á betri flæðisstjórnunargetu.
Þrátt fyrir að hægt sé að flokka fiðrildalokar á fjölmarga vegu, flokka ég þá almennt í tvær aðalgerðir: sammiðja fiðrildalokar og sérvitringar fiðrildalokar. Hið fyrra byggir á eðlislægri teygjanleika þéttingaryfirborðsefnisins til að ná aðlagandi innsigli, en hið síðarnefnda gerir kleift að beita utanaðkomandi aukakrafti til að ná fram styrktri innsigli-sem er nokkuð hliðstæð tengslin milli hliðarloka og fleyghliðsloka.
Sérvitringar fiðrildalokum er frekar skipt í stakar-sérvitringar, tvöfaldar-sérvitringar og þrefaldar-sérvitringar. Þessi aðgreining samsvarar sérstökum hönnunarfrávikum: axial offset milli þéttingaryfirborðs miðju og snúningsás disksins; geislamyndað frávik á milli ventilflæðisrásarmiðju og snúningsás skífunnar; og hornvik á þéttingaryfirborðinu. Þessar hönnunarbetrumbætur eru útfærðar með þau sérstöku markmið að auka þéttingarafköst og lágmarka slit.
